Ապա Հիսուսը նրանց արձակեց։ Նրանք, ովքեր կերան, մոտ չորս հազար հոգի էին։
Այս համարը հաստատում է հրաշքի ծավալը և այն դարձնում առավել հստակ․ մոտ չորս հազար մարդ կշտացավ սակավ հացով և ձկներով, ինչը բացահայտ կերպով վեր է բնական հնարավորություններից և վկայում է աստվածային զորության մասին։ Ավետարանիչը այս թվով ընդգծում է հրաշքի իրականությունը՝ չթողնելով այն ընկալվի որպես պատահական կամ մարդկային միջոցներով բացատրելի երևույթ։ Այնուհետև Քրիստոսը արձակում է ժողովրդին, ինչը ցույց է տալիս, որ Նա Իր գործը կատարելով և մարդկանց կարիքները բավարարելով, նրանց խաղաղությամբ ուղարկում է իրենց ճանապարհով։ Տիրոջ նպատակը մարդկանց պարզապես Իր շուրջը պահելը չէ, այլ նրանց օրհնելը և ուղարկելն իրենց կոչման մեջ։ Այսպիսով մարդը Տիրոջ ներկայությունից վերադառնում է իր առօրյա կյանք՝ արդեն զորացված և վստահ, որ Աստված կարող է բավարարել անգամ անհնար թվացող կարիքները։