Նա հարցրեց նրանց. «Քանի՞ հաց ունեք»։ Նրանք ասացին. «Յոթ»։
Քրիստոսի հարցը չի բխում չիմացությունից, այլ ունի դաստիարակչական նպատակ։ Նա ուղղում է աշակերտների ուշադրությունը իրենց ունեցածի վրա, որպեսզի նրանք գիտակցեն իրենց սակավ միջոցները և պատրաստ լինեն այն հանձնել Իրեն։ Յոթ հացը մարդկային հաշվարկներով անբավարար էր, սակայն Տիրոջ ձեռքում այդ սակավությունը դառնում է օրհնության միջոց։ Այս դրվագը ցույց է տալիս, որ Աստված գործում է ոչ թե արտաքին լիության պայմաններում, այլ մարդու ունեցած սակավ միջոցների դեպքում և դրանով իսկ երևում է, որ զորությունն Իրենից է։ Աշակերտների համար սա նաև խոնարհության դաս էր՝ ընդունել իրենց սակավ միջոցները և վստահությամբ հանձնել այն Քրիստոսին։