Աշակերտները նրան պատասխանեցին. «Այս անապատում որտեղի՞ց կարող ես նրանց հացով կշտացնել»։
Աշակերտների պատասխանը ցույց է տալիս մարդկային սահմանափակ հայացքը, որը հաճախ նույնիսկ տեսած հրաշքներից հետո նորից վերադառնում է երկմտության։ Նրանք գտնվում էին նույն Տիրոջ մոտ, Ով նախկինում մեծաքանակ բազմությանը կերակրել էր, սակայն ներկա դժվարությունը նրանց դարձյալ անլուծելի էր թվում։ Այդպես է նաև հավատացյալի կյանքում․ անցյալի ողորմությունները միշտ չէ, որ անմիջապես ազատում են նոր փորձության մեջ առաջացող տագնապից։ Սակայն այստեղ նրանց հարցը ոչ միայն անվստահություն է բացահայտում, այլ նաև այն, թե մարդը բնական մտքով որքան շուտ է մոռանում Աստծո զորությունը, երբ կանգնում է անապատային իրականության դիմաց։ «Այս անապատում» արտահայտությունը նշանակալի է․ այնտեղ, որտեղ մարդկային միջոցները սպառվում են, աստվածային միջոցները սկսում են առավել պարզ երևալ։ Քրիստոսը հաճախ մարդկանց տանում է այնպիսի տեղեր, ուր իրենց սեփական ուժերը չեն բավարարում, որպեսզի նրանք ճանաչեն երկնային օգնության անհրաժեշտությունը։ Այս համարը նաև հիշեցնում է, որ խնդիրը հաճախ ոչ թե հացի բացակայությունն է, այլ հավատքի թուլությունը։