Ի՞նչ օգուտ, եթե մարդ ամբողջ աշխարհը շահի, բայց իր կյանքը կորցնի.
Սա Ավետարանի ամենասթափեցնող հարցերից է։ Քրիստոսը մարդու առաջ դնում է արժեքների ճշմարիտ կշիռը։ Ամբողջ աշխարհը շահելն այստեղ նշանակում է ունենալ առավելագույն արտաքին հաջողություն՝ հարստություն, իշխանություն, ազդեցություն կամ փառք։ Սակայն եթե այդ ամենի գնով մարդը կորցնում է իր հոգին, ապա ձեռք բերածը որևէ իրական արժեք չի ունենում։ Այս խոսքը բացահայտում է մարդու անձի անսահման արժեքը։ Աշխարհի բոլոր բարիքները միասին չեն կարող հավասարվել մեկ հոգու արժեքին, որովհետև հոգին ստեղծված է հավիտենության համար։ Այս համարը քանդում է աշխարհիկ մտածողության հիմքը, ըստ որի հաջողությունը չափվում է արտաքին ձեռքբերումներով։ Հիսուսի չափանիշով մարդու իրական շահը կապված է նրա հավիտենական վիճակի հետ։ Այս հարցը հատկապես ուժեղ է, որովհետև ոչ թե անմիջապես պատասխանում է, այլ ստիպում է մարդուն ինքն իրեն քննել։ Երբ ամեն ինչ ավարտվի, ինչ կմնա մարդու ձեռքերում, եթե հոգին կորցրած լինի։