Որովհետև ով կամենա իր կյանքը փրկել, կկորցնի այն, իսկ ով կորցնի իր կյանքը Ավետարանի համար, պիտի փրկի այն։
Այստեղ Քրիստոսը հայտնում է Իր արքայության մեծ պարադոքսը։ Մարդը, ով ամեն գնով ուզում է պահել իր կյանքը, ապահովել իրեն և խուսափել զոհաբերությունից, ի վերջո կկորցնի իսկական կյանքը։ Իսկ նա, ով պատրաստ է հանձնել իրեն Քրիստոսին և Ավետարանին հավատարմությամբ նույնիսկ կորուստների մեջ, կգտնի ճշմարիտ փրկությունը։ Սա վերաբերվում է թե՛ նահատակությանը և թե՛ առօրյա աշակերտության կյանքին, որտեղ մարդը կրկին ու կրկին հրաժարվում է իր ես-ի գերիշխանությունից։ «Ավետարանի համար» արտահայտությունը ցույց է տալիս, որ խոսքը պարզապես ցանկացած կորուստի մասին չէ, այլ այն կորուստի, որը կապված է Քրիստոսին և ավետարանին հավատարիմ մնալու հետ։ Այս համարը նաև բացահայտում է, որ իրական կյանքը չի սահմանափակվում երկրային գոյությամբ։ Մարդը կարող է արտաքնապես շատ բան պահպանել և ներքուստ կորած լինել, կամ կարող է արտաքին կորուստների մեջ մտնել և հավիտենական կյանքը շահել։ Այս ամենը ամբողջովին հակառակ է աշխարհիկ իմաստությանը, բայց հենց այստեղ է Ավետարանի զորությունը։