Իսկ Հիսուսը շրջվեց, տեսավ աշակերտներին, հանդիմանեց Պետրոսին և ասաց. «Հետև՛ս գնա, սատանա՛, որովհետև դու չես խորհում այն, ինչ Աստված է անում, այլ այն, ինչ մարդիկ են անում»։
Այս խոսքը խիստ է, բայց անհրաժեշտ։ Քրիստոսը Պետրոսին այդպես է կոչում ոչ թե որովհետև Պետրոսն ինքն է սատանա, այլ որովհետև այդ պահին նրա խոսքը հակառակվում էր Աստծո փրկարար ծրագրին և դառնում փորձություն՝ շեղելու Քրիստոսին խաչի ճանապարհից։ Սա հիշեցնում է անապատի փորձությունը, երբ սատանան առաջարկում էր փառք առանց խաչի։ Այստեղ մեծ դաս կա․ մարդու բնական խոհեմությունը, նույնիսկ բարի մտադրություններով, կարող է հակառակվել Աստծո կամքին, եթե մերժում է զոհաբերության և հնազանդության ճանապարհը։ Քրիստոսը նայում է նաև մյուս աշակերտներին, որովհետև Պետրոսի սխալը միայն անձնական խնդիր չէր․ այն կարող էր վարակել մյուսներին։ «Այն, ինչ մարդիկ են անում» արտահայտությունը այստեղ նշանակում է իրականությունը չափել երկրային հաջողությամբ, ցավից խուսափելու ցանկությամբ և ինքնապահպանության տրամաբանությամբ, մինչդեռ «Այն, ինչ Աստված է անում» արտահայտությամբ երևում է փրկության ավելի խոր խորհուրդը։ Այս համարը մեզ սովորեցնում է տարբերել մեր մտքերի աղբյուրը և ընդունել, որ այն, ինչ մարդկայնորեն խելամիտ է թվում, միշտ չէ, որ աստվածահաճո է։