«Սիրտս ցավում է այս ժողովրդի համար, որովհետև ահա երեք օր է ինձ հետ են և ուտելու բան չունեն։
Այս խոսքերը բացահայտում են Հիսուսի սրտի գթառատությունը։ Նա միայն չի ասում, թե ժողովուրդը քաղցած է, այլ ասում է՝ «սիրտս ցավում է»։ Այսինքն մարդկանց վիճակը մնում է ոչ թե Նրա մտքի մեջ որպես տեղեկություն, այլ մտնում է Նրա սիրտը որպես ցավ։ Սա կարևոր է, որովհետև Տիրոջ հրաշքները երբեք պարզապես զորության ցուցադրություն չեն․ դրանք բխում են սիրուց։ Մարդկանց երեք օր Իր մոտ մնալը ցույց է տալիս նրանց փափագը՝ լսելու ճշմարտության խոսքը և միաժամանակ ցույց է տալիս, թե որքան էին մոռացվել մարմնական հոգսերը Աստծո ներկայությամբ։ Բայց Քրիստոսը չի կամենում, որ նրանց հոգևոր նախանձախնդրությունը դառնա մարմնական կորստի պատճառ։ Նա տեսնում է այն, ինչ իրենք գուցե արդեն չեն նկատում։ Այս խոսքում նաև կա մխիթարություն հավատացյալի համար․ երբ մարդը Քրիստոսի մոտ է մնում նույնիսկ զրկանքների գնով, Տերը նկատում է այդ հավատարմությունը և Իր ողորմությամբ հոգ է տանում նրա համար։