Նրանք պատասխան տվեցին և ասացին. «Ըստ ոմանց՝ Հովհաննես Մկրտիչը, ըստ ուրիշների՝ Եղիան կամ մարգարեներից մեկը»։
Այս պատասխանները ցույց են տալիս, որ ժողովուրդը Հիսուսին բարձր էր դասում, բայց դեռ չէր ճանաչում Նրա իրական ինքնությունը։ Նրան համարել Հովհաննես, Եղիա կամ մարգարեներից մեկը նշանակում էր ընդունել Նրա բացառիկությունը, բայց մերժել կամ չտեսնել Նրա մեսիական և աստվածային եզակիությունը։ Սա կարևոր դաս է․ հնարավոր է շատ պատվավոր խոսքեր ասել Քրիստոսի մասին և այդուհանդերձ չհասնել ճշմարտությանը։ Մարդկանց կարծիքները հաճախ շրջում են բարձր գաղափարների շուրջ, բայց մնում են մարդկային մտածմունքների սահմաններում։ Նրանք Հիսուսին դնում էին անցյալի մեծերի շարքում, մինչդեռ Նա նրանց Տերն էր։ Այս համարը նաև բացահայտում է, որ մարդկային բանականությունը առանց աստվածային լուսավորության կարող է հասնել միայն մոտավոր գնահատականների։ Քրիստոսի ճշմարիտ ճանաչումը չի ծնվում միայն դիտարկումից կամ համեմատությունից, այլ երկնքից տրված հայտնությամբ։