Ապա դարձյալ ձեռքերը դրեց նրա աչքերի վրա։ Կույրը բացեց աչքերը և նայում էր, բժշկվեց և ամեն ինչ հստակ տեսնում էր։
Երկրորդ դիպչումը բերում է լիակատար վերականգնում։ Այստեղ կրկին երևում է Քրիստոսի համբերատար և ամբողջական բժշկող աշխատանքը։ Նա չի թողնում մարդուն կիսատ բժշկված վիճակում, այլ հասցնում է նրան լիության։ Սա մեծ մխիթարություն է հոգևոր իմաստով․ Տերը չի սկսում մի գործ, որը չի ավարտելու։ Եթե մարդը դեռ աղոտ է տեսնում, նա չպետք է հուսահատվի, այլ սպասի Քրիստոսի նոր հպմանը, նոր լուսավորությանը և նոր խորացմանը։ «Ամեն ինչ հստակ տեսնում էր» արտահայտությունը ցույց է տալիս ոչ միայն ֆիզիկական առողջություն, այլ նաև ճշգրտություն, որը նախկինում բացակայում էր։ Հոգևոր կյանքում ուղղակի տեսնելը բավարար չէ, պետք է նաև ճիշտ տեսնել։ Քրիստոսն է Նա, Ով աղոտ ընկալումը վերածում է պարզ ճանաչողության։ Այս համարը բացահայտում է, որ աստվածային շնորհը գործում է համբերությամբ և միտված է թե մարմնի, թե հոգու ամբողջականության վերականգնմանը։