Նա բացեց աչքերը ու ասաց. «Մարդկանց տեսնում եմ, որ քայլում են, ինչպես ծառեր»։
Այս պատասխանը բացառիկ է Ավետարաններում, որովհետև ցույց է տալիս մասնակի բժշկության մի պահ։ Մարդու տեսողությունը բացվել էր, բայց դեռ հստակ չէր։ Սա սովորեցնում է, որ Քրիստոսի գործը երբեմն ընթանում է աստիճանաբար ոչ թե զորության պակասից, այլ դաստիարակչական իմաստով։ Նա կարող էր մեկ ակնթարթում կատարյալ տեսողություն տալ, բայց ընտրում է այս ընթացքը, որպեսզի ցույց տա հոգևոր վերականգնման ճանապարհի բնույթը։ Շատ մարդիկ առաջին անգամ ճանաչելով ճշմարտությունը, դեռ աղոտ են հասկանում այն։ Նրանք տեսնում են, որ լույս կա, բայց առարկաները դեռ չեն տարբերում ամբողջ պարզությամբ։ «Ծառերի նման մարդկանց» տեսնելը խորհրդանշում է այն վիճակը, երբ մարդն այլևս լրիվ խավարի մեջ չէ, բայց դեռ պարզ հոգևոր դատողություն չունի։ Սա մխիթարական է նրանց համար, ովքեր իրենց հավատքի սկզբում դեռ շփոթված են։ Քրիստոսի գործը չի դադարում առաջին դիպչումից հետո։ Նա, Ով սկսել է, նաև պիտի ավարտի։