Հիսուսը, բռնելով կույրի ձեռքից, գյուղից դուրս հանեց, թքով թրջեց նրա աչքերը և ձեռքը դրեց նրա վրա։ Եվ հարցնում էր կույրին, թե որևէ բան տեսնո՞ւմ է։
Այս բուժման ընթացքը առանձնանում է իր անձնական և աստիճանական բնույթով։ Քրիստոսը կույրին դուրս է հանում գյուղից՝ ցույց տալով, որ երբեմն մարդու հետ գործ է անում խոր անձնական մակարդակով՝ նրան դուրս բերելով մարդկանց աղմուկից և առանձին կանգնեցնելով Իր առաջ։ Սա ցույց է տալիս, որ Տերը երբեմն առանձնացնում է մարդուն, որպեսզի նրա բժշկությունը դառնա ոչ թե բազմության դիտարժան պահ, այլ ներքին հանդիպում Իր հետ։ Ձեռքից բռնելը խոսում է առաջնորդության, քնքշության և վստահություն ներշնչելու մասին։ Թքով և ձեռքի դրմամբ բժշկելու ձևը մեզ հիշեցնում է, որ Քրիստոսը ազատ է Իր միջոցների ընտրության մեջ․ զորությունն արտաքին ձևի մեջ չէ, այլ՝ Իր անձի։ Նա հարցնում է՝ «տեսնո՞ւմ ես», ոչ թե որովհետև չգիտի, այլ որպեսզի մարդն ինքն արտահայտի իր վիճակը և գիտակցի իր վերականգնման ընթացքը։ Այս դրվագը նաև հիշեցնում է, որ հոգևոր տեսողությունը հաճախ բացվում է աստիճանաբար․ Տերը մարդուն դուրս է բերում շեղող միջավայրից, դիպչում է նրա սրտին և սովորեցնում է ճանաչել լույսը։