Այս կարճ հարցը նախորդ խոսքի եզրափակիչ շեշտադրումն է՝ ուղղված աշակերտների սրտին։ Քրիստոսը նրանց չի հանդիմանում գիտելիքի պակասի համար, այլ հարցնում է՝ ինչպե՞ս է հնարավոր, որ այս ամենից հետո դեռ չեն հասկանում։ Սա ցույց է տալիս, որ հոգևոր ըմբռնումը չի աճում միայն տեղեկությունների կուտակումից, այլ սրտի հնազանդությամբ և Աստծո գործերի հիշողությամբ։ Հասկացողությունը Աստծո պարգև է, բայց տրվում է նրանց, ովքեր լրջությամբ ընդունում են Նրա խոսքն ու գործերը։ Այս հարցը նաև հիշեցնում է, որ մարդը կարող է բազմիցս տեսնել Տիրոջ հոգածությունը և այնուամենայնիվ կրկին երկմտել։ Ուստի այն կոչ է՝ վերանայել մտածողությունը և նյութական դժվարություններից վեր բարձրացնել հայացքը և հառել դեպի Քրիստոսը, Ով արդեն բազմիցս ցույց է տվել Իր հոգատարությունն ու զորությունը։ Իրականում խնդիրը հացի պակասը չէր, այլ Քրիստոսի անձը դեռ լիովին չճանաչելը․ երբ մարդը խորությամբ ճանաչում է Նրան, շատ հարցեր ինքնին իրենց պատասխանն են գտնում։