«Եվ երբ յոթ հացով չորս հազար հոգի կերակրվեցին, կտորտանքներով լի քանի՞ զամբյուղ հավաքեցիք»։ Նրանք պատասխանեցին՝ «Յոթ»։
Այս երկրորդ հիշեցումը ավելի հստակ է դարձնում Քրիստոսի գործի շարունակականությունը։ Եթե առաջին հրաշքը կարող էր ընկալվել որպես բացառիկ դեպք, ապա երկրորդը ցույց է տալիս, որ Նրա զորությունն ու հոգածությունը մշտական են։ Յոթ զամբյուղների մնացորդները ևս վկայում են, որ Նրա ձեռքում պակասը վերածվում է առատության։ Այդ պատճառով աշակերտների մտահոգությունը հացի վերաբերյալ անհիմն էր։ Քրիստոսը նրանց սովորեցնում է, որ մեկ փորձառությունը կարող է ժամանակավոր վստահություն ներշնչել, բայց կրկնվող փորձառությունները պետք է հաստատեն վստահությունը։ Մարդը հաճախ նոր ապացույցներ է որոնում, մինչդեռ արդեն ունեցած վկայություններն էլ բավարար են հավատքով ընթանալու համար։ Այս համարը կոչ է անում ոչ միայն հաշվել կարիքները, այլ հիշել Աստծո գործերը, որովհետև որքան ավելի կենդանի է այդ հիշողությունը, այնքան քիչ տեղ է մնում անհավատության և սրտի խռովքի համար։