Այդ օրերին դարձյալ ժողովրդի մեծ բազմություն էր հավաքվել, և ուտելու բան չունեին։ Հիսուսը Իր մոտ կանչեց աշակերտներին և ասաց.
Այս դրվագը ցույց է տալիս, թե ինչպես են մարդիկ, Քրիստոսի խոսքի և ներկայության ներգործող զորությամբ տարված մնում Նրա մոտ՝ փնտրելով հոգևոր հագեցում։ Սակայն Տերը չի անտեսում նաև նրանց մարդկային թուլությունները և ֆիզիկական կարիքները։ Նա աշակերտներին է դիմում՝ նրանց ներգրավելով Իր գործի մեջ, միաժամանակ նաև սովորեցնելով նկատել ու սրտով զգալ մարդկանց կարիքները։ Այստեղ երևում է Քրիստոսի հոգատարության ամբողջականությունը, որը վերաբերվում է մարդու թե՛ հոգևոր, թե՛ մարմնավոր վիճակին։