երբ հինգ հացով հինգ հազար հոգի կերակրվեցին, իսկ կտորտանքներով լի քանի՞ զամբյուղ հավաքեցիք»։ Նրան պատասխանեցին՝ «Տասներկու»։
Հիսուսը նրանց հիշեցնում է ոչ միայն հրաշքը, այլ նաև դրա մանրամասները, որպեսզի նրանց միտքը վերադառնա տեսած իրականությանը։ Տասներկու զամբյուղի հիշատակումն առանձնապես կարևոր է, որովհետև Աստծո գործը այնքան ակնառու էր, որ նույնիսկ մնացորդների թիվն էր հիշվում։ Այս հարցադրումը ցույց է տալիս, որ հավատքը դատարկ հուշերի վրա չէ կառուցվում, այլ իրական պատմական փորձառությունների վրա, որտեղ Աստծո օգնությունը տեսանելի էր։ Երբ Տերը հարցնում է այսպիսի բաներ, Նա ոչ թե փնտրում է տեղեկություն, այլ վստահության վերականգնում։ Նույն կերպ հավատացյալի կյանքի մեջ պետք է պահպանվեն այն հիշողությունները, երբ Աստված ակնհայտ կերպով միջամտել է։ Այդ հիշողությունները ապագա փորձությունների ժամանակ դառնում են հոգևոր զենք։ Եթե Նա այն ժամանակ կերակրեց, կարող է նաև հիմա հոգալ։ Այս համարը հիշեցնում է, որ Աստծո նախորդ ողորմությունները ոչ միայն հանդիսանում են որպես անցած ուրախություններ, այլ նաև իրենցից ներկայացնում են որպես ներկա հավատքի հիմքեր։