Աչք ունեք և չե՞ք տեսնում, ականջ ունեք և չե՞ք լսում ու դեռ չե՞ք հասկանում։ Չե՞ք հիշում,
Այս խոսքերը հիշեցնում են մարգարեական հանդիմանությունները Իսրայելի վերաբերյալ և ցույց են տալիս, որ արտաքին ունակությունները ինքնին բավարար չեն հոգևոր ընկալման համար։ Մարդը կարող է տեսնել հրաշքը և չճանաչել դրա աղբյուրը, լսել ճշմարտությունը և չընդունել այն սրտով։ Այստեղ հիշատակվում է նաև հիշելը, որովհետև հոգևոր կյանքում հիշողությունը մեծ դեր ունի։ Հավատքը հաճախ զորանում է հենց Աստծո նախկին գործերը մտաբերելով։ Երբ մարդը մոռանում է Տիրոջ ողորմությունները, հեշտությամբ ընկնում է նոր անհանգստության և խավարի մեջ։ Այս համարը սովորեցնում է, որ հոգևոր կուրությունն ու խլությունը միայն փարիսեցիներին չէին սպառնում, այլ անգամ աշակերտներին: Մարդու աչքը բացվում է ոչ միայն հրաշք տեսնելով, այլ նաև հոգևոր հիշողությամբ, թե Ով է գործել այդ հրաշքը։