Նրանք իրար մեջ խորհում էին և ասում. «Այսպես է ասում, որովհետև հաց չունենք»։
Աշակերտների արձագանքը ցույց է տալիս, թե որքան դանդաղ է մարդկային միտքը բարձրանում նյութականից դեպի հոգևորը։ Քրիստոսը խոսում էր «խմորի» մասին՝ որպես ներքին ու հոգևոր վտանգի պատկեր, սակայն աշակերտները դա անմիջապես կապեցին իրենց հացի պակասի հետ։ Սա ցույց է տալիս, որ առանց հոգևոր զգոնության մարդը կարող է նույնիսկ Տիրոջ խոսքը ընկալել իր առօրյա մտահոգությունների սահմաններում։ Երբ սիրտը ծանրացած է երկրային հոգսերով, երկնային ուսուցումն անգամ կարող է սխալ ընկալվել։ Նրանց մտածելակերպը նաև բացահայտում է, թե ինչպես կարող են նյութական խնդիրները ծածկել մարդու հոգևոր տեսողությունը՝ չթույլատրելով նկատել վտանգները։ Մարդը կարող է մտահոգվել հացի պակասով, բայց չնկատել կեղծ ուսուցման կամ սրտի ապականության վտանգների ներխուժումը։ Այս համարը ցուցանում է, որ մարդու ներքին վիճակն ազդում է Աստծո խոսքը նպատակային ընկալելու կարողության վրա։