Եվ նրանց թողնելով՝ դարձյալ նավակ նստեց և գնաց լճի մյուս կողմը։
Այս համարը արտաքուստ պարզ անցում է, բայց ունի խոր հոգևոր իմաստ։ Քրիստոսը հեռանում է նրանցից, ովքեր համառորեն մերժում են Իր ներկայությունը, ցույց տալով, որ աստվածային շնորհը, թեև առատ է, չի մնում անարձագանք մերժման հանդեպ։ Երբ մարդը փակվում է ճշմարտության առաջ, կարող է գալ մի պահ, երբ Տերը նրան թողնում է իր ընտրած ճանապարհի մեջ։ Այստեղ չկա դաժանություն, այլ արդար դատաստան։ Փարիսեցիները պատրաստ չէին ընդունելու, ուստի Քրիստոսը չի շարունակում անպտուղ վիճաբանությունը։ Սա նաև ուսուցում է, որ Աստծո ծառայությունը չի նշանակում անվերջ մնալ այնտեղ, ուր մարդկանց սրտերը փակ են։ Կան պահեր, երբ լուռ հեռանալը ավելի խոսուն է, քան երկար հակաճառությունը։ Այս համարը զգուշացնում է նաև, որ երբ Նա մոտ է և խոսում է, պետք է լսել, որովհետև կարող է գալ մի պահ, երբ այդ մերժման հետևանքով Նա լռի ու հեռանա։