Եվ Նա Իր հոգու խորքից հառաչեց և ասաց. «Ինչո՞ւ է այս սերունդը նշան ուզում. ճշմարիտ եմ ասում ձեզ, որ այս սերնդին նշան չի տրվելու»։
Քրիստոսի խոր հառաչանքը ցույց է տալիս, թե որքան ցավալի է Աստծո համար մարդկանց անհավատությունն ու նրանց սրտի կարծրությունը։ Սա զայրույթի սովորական արտահայտություն չէ, այլ սրտի տրտմություն, քանի որ մարդիկ այնքան էին փակվել ճշմարտության առաջ, որ անգամ լույսի ներկայության մեջ էլ մնում էին կույր։ «Այս սերունդը» արտահայտությունը վերաբերվում է ոչ միայն մի պատմական խմբի, այլ այն հոգևոր վիճակին, որը մշտապես հրաշք է պահանջում առանց ապաշխարության և հնազանդության։ Նշան չտրվելը նշանակում է, որ Աստված չի ծառայում անհավատ սրտի ամբարտավան պահանջներին։ Երբ տրված լույսը մերժվում է, մարդը արժանի չէ նոր լույսի։ Այս խոսքի մեջ կա դատաստան, բայց նաև արդարություն․ նրանք արդեն բավականաչափ տեսել էին, որպեսզի հավատային։ Այս համարը մեզ հիշեցնում է, որ հավատքը սնվում է ոչ թե ապացույցների անվերջ շարանից, այլ ճշմարտության հանդեպ խոնարհ վերաբերմունքից։ Ով սիրում է Աստծուն, փոքր լույսով էլ կգա դեպի մեծը, իսկ ով հակառակվում է, մեծ լույսի մեջ էլ կմնա կույր։