Փարիսեցիները եկան և սկսեցին վիճել Հիսուսի հետ։ Նրան փորձելով՝ երկնքից նշան էին ուզում նրանից։
Այս համարը բացահայտում է անհավատ սրտի կուրության բնույթը։ Նրանք, ովքեր արդեն լսել էին Նրա խոսքը և տեսել էին Նրա գործերը, դարձյալ նշան էին խնդրում։ Սակայն նրանց խնդրանքը հավատք որոնողի խնդրանք չէր, այլ փորձողի։ Նրանք ցանկանում էին ոչ թե ճշմարտություն գտնել, այլ պատճառ՝ մերժելու այն։ Այսպիսով խնդիրը նշանի պակասը չէր, այլ սրտի կարծրությունը։ Երբ մարդը չի ուզում հնազանդվել հայտնված ճշմարտությանը, նույնիսկ մեծագույն հրաշքն իսկ չի համոզի նրան։ «Երկնքից նշան» պահանջելը ցույց է տալիս նաև մարդկային հպարտությունը, որտեղ մարդը փորձում է իր պայմաններով որոշել, թե ինչպես պիտի Աստված հայտնվի։ Սակայն Աստված պարտավոր չէ բավարարել փորձող սրտի պահանջները։ Այս համարը զգուշացնում է, որ հնարավոր է մարդը շատ գիտելիք ունենա Աստծո մասին, սակայն չունենա փխրուն սիրտ և չընդունի ճշմարտությունը։ Փարիսեցիների վիճելը վկայում է նաև, որ կրոնական գիտելիքն առանց խոնարհության կարող է մարդուն դարձնել ոչ թե ճշմարտություն որոնող, այլ՝ ճշմարտության հակառակորդ։