Եվ ասաց նրանց. «Լավ եք Աստծո պատվիրանը անարգում, որպեսզի ձեր ավանդությունը պահեք։
Այս խոսքում հնչում է սուր և ցավալի հանդիմանություն։ «Լավ եք» արտահայտությունը այստեղ ծաղրական ուժ ունի։ Նրանք մեծ ջանք էին գործադրում իրենց ավանդությունները պահելու համար, բայց իրականում այդ ջանասիրությունը գործածում էին Աստծո պատվիրանը չեղարկելու համար։ Մարդու սիրտը, երբ հեռու է Աստծուց, շատ խորամանկ է։ Այն կարող է կրոնական տեսք տալ իր անհնազանդությանը և նույնիսկ ձևացնել, թե բարձր բան է պաշտպանում, մինչդեռ իրականում մերժում է Աստծո կամքը։ Տերը մերկացնում է այս ինքնախաբեությունը։ Նրանք ոչ թե պատահաբար էին շեղվել, այլ իրականում կառուցել էին մի համակարգ, որի միջոցով կարող էին պահել իրենց սովորույթները և միաժամանակ խուսափել կենդանի հնազանդությունից։ Սա բոլոր ժամանակների համար լուրջ վտանգ է։ Երբ մարդը սիրում է իր ավանդույթը ավելի, քան Աստծո խոսքը, նա վերջում անխուսափելիորեն կսկսի մեկնաբանել, նեղացնել կամ շրջանցել աստվածային պատվիրանը հանուն իր նախասիրության։