Ապա փարիսեցիներն ու դպիրները հարցրին Հիսուսին. «Քո աշակերտներն ինչո՞ւ նախնիների ավանդույթի համաձայն չեն շարժվում, այլ անմաքուր ձեռքերով են հաց ուտում»։
Այս հարցը արտաքուստ բարեպաշտ է թվում, բայց իրականում իր մեջ կրում է մեղադրական ոգի։ Նրանք չեն հարցնում հասկանալու համար, այլ փորձելու և դատապարտելու։ Ուշադրություն պետք է դարձնել նրան, որ նրանք ասում են՝ «նախնիների ավանդույթի համաձայն» և ոչ թե «Աստծո պատվերի համաձայն»։ Այսինքն նրանք իրենց սեփական ընդունած կանոնները դարձրել էին ճշմարիտ կրոնական կյանքի չափանիշ։ Երբ մարդը սկսում է ուրիշներին դատել ոչ թե Աստծո խոսքի, այլ իր ձևավորած ավանդության չափով, նշանակում է նա վտանգավոր կերպով շեղվել է ճշմարիտ պաշտամունքից։ Այս համարը նաև ցույց է տալիս, որ աշակերտների վարքը իրականում առիթ է դառնում Քրիստոսի ուսուցման համար։ Փարիսեցիները գալիս էին դատելու, բայց Տերը նրանց հարցը վերածում է իրենց սրտերի բացահայտման միջոցի։