Որովհետև փարիսեցիները և բոլոր հրեաները հաց չեն ուտում, եթե իրենց ձեռքերը լավ չեն լվացել, քանի որ պահում են հների ավանդույթը։
Ավետարանիչը այստեղ բացատրում է խնդրի պատմական և մշակութային հիմքը։ Խոսքը Մովսեսական օրենքի ուղղակի պատվիրանի մասին չէր, այլ «ծերերի ավանդույթի»։ Այսինքն այդ սովորույթները ձևավորվել էին հետագայում և աստիճանաբար այնքան էին բարձրացվել, որ շատերի համար դարձել էին գրեթե օրենքի չափ ուժեղ։ Այսպիսի ավանդություններն ի սկզբանե կարող էին ներկայացվել որպես կարգապահությանը օգնող միջոց, բայց երբ մարդը դրանք հավասարեցնում է Աստծո խոսքին կամ ավելի մեծ տեղ է տալիս, սկսվում է հոգևոր խեղաթյուրում։ Արտաքին լվացումը կարող էր հիշեցնել մաքրության կարևորությունը, բայց երբ այն դառնում է սրբության գլխավոր չափանիշներից, մարդը մոռանում է, որ Աստված առաջին հերթին նայում է սրտին։ Այստեղ տեսնում ենք, թե ինչպես կրոնական կյանքում երկրորդական երևույթները կարող են առաջ մղվել անտեսելով կարևորագույններին։