Եվ չափազանց զարմանալով՝ ասում էին. «Սա ամեն ինչ լավ արեց, որովհետև խուլերին լսել է տալիս և համրերին՝ խոսել»։
Այս վերջին համարը գլուխը եզրափակում է ժողովրդի շուրթերից հնչող գեղեցիկ վկայությամբ։ «Սա ամեն ինչ լավ արեց» խոսքը հիշեցնում է ստեղծագործության սկզբնական բարիության արձագանքը։ Այն Քրիստոսը, Ով այժմ գործում է մարդկանց մեջ, նույն Տերն է, Ով սկզբում ամեն բան բարի էր արել։ Ընկած աշխարհում, որտեղ մեղքը խեղել է մարդու մարմինն ու հոգին, Նա գալիս է վերականգնելու և ուղղելու այն, ինչ վնասվել է։ Խուլերին լսելի դարձնելը և համրերին խոսող դարձնելը միայն բժշկական հրաշքներ չեն, այլ նշաններ այն վերականգնող փրկության, որ Մեսիան բերում է աշխարհին։ Ժողովուրդը զարմանում է, որովհետև տեսնում է ոչ միայն զորություն, այլ նաև ճշգրտություն և բարիք։ Նա «լավ» է անում ամեն բան։ Նրա գործերում չկա խեղաթյուրում, անտեղի ուժ կամ դատարկ ցուցադրություն, այլ ամենուրեք երևում է իմաստություն, ողորմություն և կատարելություն։ Այսպիսով, սույն գլուխը ավարտվում է Քրիստոսի անձի մի փառավոր վկայությամբ՝ Նա այն Տերն է, Ով բացում է փակվածը, ուղղում է խեղվածը և ամեն բան լավ է անում։