Եվ պատվիրեց նրանց, որ ոչ ոքի չասեն։ Բայց ինչքան էլ նա պատվիրում էր, նրանք է՛լ ավելի էին տարածում։
Քրիստոսը կրկին պատվիրում է, որ ոչ ոքի չասեն, որովհետև Նրա ժամանակը և Իր անձի բացահայտման կերպը չպետք է որոշվեին մարդկանց ոգևորությամբ կամ աղմկոտ տարածումով։ Նա չէր կամենում, որ ժողովուրդը միայն հրաշքների հանդեպ հիացմունքով շարժվեր և ընդուներ Իրեն պարզապես որպես հրաշագործ։ Միևնույն ժամանակ այս պատվերը ցույց է տալիս, որ Նա խուսափում էր վաղաժամ համբավից և մարդկանց մեջ առաջացող սխալ ակնկալիքներից։ Բայց մարդիկ, տեսնելով այդ հրաշքները, առավել խանդավառությամբ էին տարածում լուրը։ Նրանց արձագանքը բնական մարդկային խանդավառություն էր, սակայն լիովին հնազանդ չէր Տիրոջ խոսքին։ Այս դրվագը ցույց է տալիս, որ բարի զգացումները դեռ չեն նշանակում ճշգրիտ հնազանդություն, որովհետև մարդը կարող է նույնիսկ լավ մտադրությամբ գործել Տիրոջ ասածից տարբերվող կերպով։ Միևնույն ժամանակ սա վկայում է, որ Քրիստոսի գործերը այնքան ակնառու և զորավոր էին, որ մարդկանց համար դժվար էր լռել դրանց մասին։ Նրա գործը ինքնին վկայում էր Իր մասին և չէր կարող թաքնված մնալ, նույնիսկ այն դեպքում, երբ Նա պատվիրում էր լռել։