Եվ տեսնելով, որ Նրա աշակերտներից ոմանք անմաքուր ձեռքերով, այսինքն՝ անլվա էին հաց ուտում, բամբասեցին։
Այս դրվագը ցույց է տալիս, թե ինչպես կարող է կրոնական մտածելակերպը շեղվել իր հիմնական նպատակից։ Փարիսեցիները ուշադրություն են դարձնում աշակերտների արտաքին վարքին և անմիջապես դատում են նրանց՝ չտեսնելով այն, ինչ իրականում կարևոր է։ «Անմաքուր» բառը այստեղ չի վերաբերվում բարոյական մեղքին, այլ այն արարողակարգային մաքրությանը, որը ձևավորվել էր մարդկային ավանդությունների միջոցով։ Նրանց բամբասանքը ցույց է տալիս, որ նրանք արտաքին կանոնները վեր էին դասում Աստծո կենդանի ներկայությունից, որը հենց իրենց առջև էր։ Սա բացահայտում է մի վտանգավոր վիճակ․ մարդը կարող է այնքան կենտրոնանալ ձևի վրա, որ կորցնի բովանդակությունը։ Երբ արտաքին կարգը դառնում է գլխավոր, սիրտը սկսում է դատել, ոչ թե ճանաչել։ Այսպիսով այստեղ երևում է հակադրությունը՝ արտաքին մաքրության պահանջի և ներքին ճշմարտության միջև, ինչը և Քրիստոսը շուտով բացահայտելու է Իր ուսուցմամբ։