Բայց կինը պատասխանեց ու ասաց Նրան. «Այո՛, Տե՛ր, բայց շներն էլ սեղանի տակի փշրանքներից են կերակրվում»։
Կնոջ այս պատասխանը սքանչելի օրինակ է խոնարհ հավատքի, իմաստուն համառության և սիրո։ Կինը չի վիրավորվում Քրիստոսի խոսքից, չի հակադրվում և չի արդարացնում իրեն։ Նա ընդունում է Տիրոջ ասած կարգը՝ «Այո՛, Տե՛ր», բայց հենց այդ նույն խոսքի մեջ գտնում է հույսի դուռը։ Եթե նույնիսկ ինքը սեղանի մոտ նստող երեխաներից չէ, ապա գիտի, որ այդպիսի առատ սեղանի տակ նույնիսկ փշրանքներն իսկ բավական են իր կարիքի համար։ Նա չի պահանջում առաջին տեղ, այլ աղերսում է ողորմության փոքր բաժին՝ վստահ լինելով, որ Քրիստոսի մոտ փոքր ողորմությունն իսկ բավական է մեծ չարիքը հաղթահարելու համար։ Այս խոսքը արտահայտում է իսկական հավատքի հոգին՝ խոնարհ, բայց հաստատապես կառչած Քրիստոսի բարությունից։