Սակայն Հիսուսն ասաց նրան. «Թող նախ երեխաները կշտանան, որովհետև լավ չէ երեխաների հացն առնել ու շներին գցել»։
Այս խոսքը առաջին լսմամբ խիստ է թվում, սակայն այն պետք է հասկանալ ամբողջ պատմության և աստվածային տնօրինության համատեքստում։ Հիսուսն այստեղ ցույց է տալիս փրկության պատմական կարգը, ըստ որի, նախ պիտի կշտանան «երեխաները», այսինքն՝ Իսրայելի ժողովուրդը, որի մեջ նախապես ուղարկված էր Մեսիան՝ ուխտի ընթացքի համաձայն։ «Շներ» բառի գործածությունն այստեղ շատ կոպիտ արհամարական իմաստ չունի, այլ վերաբերվում է տնային փոքրիկ կենդանիներին (κυνάρια - շնիկներ), ինչը արտահայտված միտքը որոշակիորեն մեղմացնում է։ Քրիստոսը կնոջ հավատքը դնում է փորձության մեջ, որպեսզի այն առավել պայծառ կերպով դրսևորվի։ Տերը երբեմն այսպես է գործում՝ ոչ թե մերժելու, այլ սրտի խորությունը երևան հանելու համար։ Միևնույն ժամանակ այս խոսքը ցույց է տալիս, որ թեև փրկությունը սկիզբ է առնում Իսրայելի ժողովրդից, սակայն նրանցով չի սահմանափակվում, այլ հավատքով և խոնարհությամբ մոտեցող հեթանոսների առաջ ևս բացվում է նույն շնորհի ճանապարհը, ինչը այս դրվագում ակնարկվում և իր լիակատար բացահայտումն է ստանում Ավետարանի հետագա գլուխներում ։