Իսկ կինը հեթանոս էր, Փյունիկեի ասորի էր։ Նա աղաչում էր Հիսուսին, որ իր դստեր միջից դևը հանի։
Ավետարանիչը հատուկ նշում է կնոջ ազգային և մշակութային պատկանելությունը, որպեսզի առավել հստակ երևա այս դեպքի նշանակությունը։ Նա հրեա չէր, այլ հեթանոս՝ Փյունիկեի ասորի։ Այսինքն ըստ ուխտի արտաքին կարգի պատկանում էր այն ազգերին, որոնք հեռու էին Իսրայելի ուխտից։ Սակայն նրա կարիքը նրան բերում է դեպի Քրիստոսը։ Նա աղաչում է ոչ թե տեսական հարցով, այլ իր աղջկա ազատագրման համար և այս կերպ արտահայտում է իր հավատքով դիմումը Տիրոջը։ Այս համարը ցույց է տալիս, որ նույնիսկ ուխտից դուրս համարվող մարդը կարող է մոտենալ Քրիստոսին իր կարիքով և դիմել Նրան օգնության համար։