Այս բոլոր չար բաները ներսից են դուրս գալիս և պղծում մարդուն»։
Այս եզրափակիչ խոսքը ամփոփում է ամբողջ ուսուցումը։ Մարդուն պղծում է իր ներսից դուրս եկող չարությունը։ Այսպիսով խնդրի կենտրոնը սիրտն է։ Այստեղ ընկած է Ավետարանի անհրաժեշտությունը։ Եթե պղծությունը ներսից է գալիս, ուրեմն մարդը կարիք ունի ոչ միայն արտաքին ուղղման, այլ ներքին նորոգության։ Նրան պետք չէ պարզապես ավելի լավ կարգապահություն, այլ նոր սիրտ։ Քրիստոսի այս ուսուցումն ուղղակիորեն պատրաստում է մարդուն հասկանալու, թե ինչու է պետք վերածնունդը, ապաշխարությունը և Աստծո շնորհը։ Ով սա լսում է և ճիշտ հասկանում, նա դադարում է վստահել արտաքին արդարությանը և սկսում է աղաղակել ներքին մաքրագործման համար։