Փարիսեցիներն ու Երուսաղեմից եկած մի քանի դպիրներ հավաքվեցին Հիսուսի շուրջ։
Այս համարը ներկայացնում է մի նոր հակամարտության սկիզբ՝ ոչ թե ժողովրդի կարիքների, այլ կրոնական ղեկավարների քննադատական հայացքի շուրջ։ Փարիսեցիներն ու դպիրները հավաքվում են Քրիստոսի շուրջը ոչ թե որպես խոնարհ սովորողներ, այլ որպես դատող դիտորդներ։ Քանի որ Երուսաղեմն էր կրոնական իշխանության կենտրոնը, Երուսաղեմից եկած դպիրների հիշատակումը ցույց է տալիս, որ այս հարցը տեղական պատահական դժգոհություն չէր, այլ ավելի լայն ու կազմակերպված ուշադրություն Հիսուսի ծառայության նկատմամբ։ Նրանք ներկայացնում էին այն կրոնական շրջանակը, որը խորապես կապված էր մարդկային ավանդությունների հետ և դժվարությամբ էր հանդուրժում Հիսուսի կողմից ուսուցանվող ճշմարտությունը, ինչը և բացահայտում էր իրենց սրտի իրական վիճակը։ Այս տեսարանը նախապատրաստում է հասկանալու, որ արտաքին կրոնական նախանձախնդրությունը հաճախ կարող է թաքցնել ներքին խավարամտությունը։ Երբ մարդը մոտենում է ճշմարտությանը ոչ թե բժշկվելու, այլ դատելու համար, նա արդեն վտանգավոր տեղում է կանգնած։