որովհետև ոչ թե նրա սիրտն է մտնում, այլ որովայնը, և դուրս է ելնում ու մաքրում ամբողջ կերածը»։
Քրիստոսը այստեղ բացատրում է բնական գործընթացը և դրանով ցույց է տալիս բարոյական տարբերությունը։ Սնունդը չի մտնում մարդու սրտի մեջ որպես բարոյական սկզբունք, այլ անցնում է մարմնի ֆունկցիաների բնական ընթացքով և դուրս է գալիս նրանից։ Այսպիսով այն չի կարող ինքնին պղծել մարդուն։ Այս խոսքը ուղղում է նաև այն սխալ պատկերացումները, թե արտաքին նյութերը կարող են որոշել մարդու հոգևոր վիճակը։ Սննդի ընդունումը վերաբերվում է մարմնին և չի ներգործում մարդու ներքին բարոյական իրականության վրա։