Որևէ բան, որ դրսից է մտնում մարդու մեջ, չի կարող պղծել նրան, այլ ինչ որ նրանից է դուրս ելնում, ա՛յն է պղծում մարդուն։
Քրիստոսը այստեղ շրջադարձային ճշմարտություն է հայտնում ամբողջ խոսակցության մեջ։ Նա ցույց է տալիս, որ բարոյական և հոգևոր պղծության իրական աղբյուրը մարդու սրտում է։ Մարդուն չի պղծում այն, ինչ արտաքինից մտնում է նրա մեջ, երբ խոսքը սննդի մասին է։ Իրական պղծությունը գալիս է այն բանից, ինչ դուրս է գալիս մարդու սրտից՝ խոսքից, գործերից և ցանկություններից։ Այս խոսքը կտրում է ամբողջ կեղծ կրոնական համոզմունքը, թե հնարավոր է մնալ ներքուստ անփոփոխ և միաժամանակ արտաքին կանոններով սուրբ համարվել։ Քրիստոսը մարդուն հետ է բերում դեպի իր իրական խնդիրը՝ ոչ թե ձեռքերի լվացում, այլ սրտի վիճակ։