այլ հագնեն միայն հողաթափներ և երկու պատմուճան չհագնեն։
Այս պատվերը շարունակում է նույն միտքը՝ պարզություն, համեստություն և ապավինում Աստծուն։ Աշակերտները չպիտի իրենց հետ ավելորդ իրեր վերցնեին, նույնիսկ պահեստային պատմուճան։ Այսպիսով նրանց ընթացքը պիտի վկայեր, որ նրանք չեն գնում իրենց հարմարավետությունն ապահովելու կամ արտաքինով տարբերվելու միտումով, այլ ուղարկված են ծառայության։ Նրանց տրվածը բավարար էր ճանապարհի համար, իսկ մնացածի մեջ նրանք պիտի սովորեն վստահել Աստծուն։ Երկրորդ պատմուճանից հրաժարվելը ցույց էր տալիս, որ նրանց ուշադրությունը պետք է կենտրոնացած լինի ոչ թե պաշարների, այլ իրենց հանձնված ծառայության վրա։ Այս կերպ նրանց ծառայությունը մնում էր պարզ և անկեղծ՝ առանց ավելորդ ծանրաբեռնվածության և ամբողջությամբ ուղղված էր Աստծո պատգամի հռչակմանը։