Եվ պատվիրեց նրանց, որ ճանապարհի համար գավազանից բացի այլ բան չվերցնեն՝ ո՛չ պարկ, ո՛չ հաց, ո՛չ էլ դրամ գոտիների մեջ,
Հիսուսի այս պատվերը նրանց սովորեցնում էր կախվածություն Աստծո նախախնամությունից և ազատություն աշխարհի հենարաններից։ Նրանք ուղարկվում էին ոչ թե իրենց հարմարավետությունն ապահովված ճանապարհորդներ, այլ Աստծո արքայության պատգամավորներ։ Նրանք պիտի զգային իրենց վրա այն ճշմարտությունը, որ Աստված կարող է հոգ տանել Իր ծառաների կարիքների համար, երբ նրանք հավատարիմ են Հիսուսի գործին։ Գավազանը մնում էր իբրև ճանապարհի անհրաժեշտ միջոց, բայց մնացած բաներում նրանցից պահանջվում էր սովորել պարզություն և վստահություն։ Սա չէր նշանակում ծուլություն կամ անհոգություն, այլ այն, որ նրանց վստահությունը պիտի լինի Աստծո վրա, ոչ թե պաշարների։ Երբ ծառայողը չափից ավելի ծանրաբեռնված է իր երկրային ապահովություններով, կարող է կորցնել այն թեթևությունն ու ազատությունը, որով պիտի քայլի հավատքի ճանապարհով։ Այս պատվերը նաև առանձնացնում էր նրանց սովորական ճանապարհորդներից։ Նրանք գնում էին ոչ իրենց գործերի համար, այլ Աստծո գործի։