Եվ Իր մոտ կանչեց տասներկուսին և սկսեց նրանց երկու-երկու ուղարկել ու իշխանություն տվեց պիղծ ոգիների վրա։
Այստեղ սկսվում է տասներկուսի ավելի բացահայտ առաքելական ծառայությունը։ Մինչ այժմ նրանք հիմնականում հետևում էին Քրիստոսին, սովորում էին Իր խոսքերից և դիտում Նրա գործերը։ Այժմ գալիս է այն փուլը, երբ նրանք պիտի գործի մեջ մտնեն և վկայեն այն, ինչ ստացել էին Հիսուսից։ Նա նրանց երկու-երկու է ուղարկում։ Այս կարգն ունի և՛ գործնական և՛ հոգևոր իմաստ։ Երկու վկա ավելի հաստատ են, քան մեկը։ Նրանք կարող էին իրար քաջալերել, ուղղել և պահպանել թուլության պահերին։ Բացի այդ այս ձևը վկայում էր, որ Ավետարանի ծառայությունը մեկ անհատի ինքնուրույն ձեռնարկություն չէ, այլ Աստծո կողմից կարգավորված և եղբայրական միասնության մեջ կատարվող աշխատանք։ Քրիստոսը նրանց իշխանություն է տալիս պիղծ ոգիների վրա։ Այսինքն նրանց ծառայությունը պիտի լինի ոչ միայն խոսքի, այլև զորության վկայություն։ Նրանք դուրս էին գալիս ոչ իրենց կարողությամբ, այլ Քրիստոսի կողմից տրված իշխանությամբ։ Սա կարևոր սկզբունք է բոլոր ժամանակների համար։ Աստծո ճշմարիտ ծառայությունը հնարավոր է միայն այն ժամանակ, երբ կանչը, զորությունը և իշխանությունը գալիս են հենց Տիրոջից։