Եվ ուր էլ մտնում էր՝ գյուղեր, քաղաքներ կամ ագարակներ, հիվանդներին դնում էին հրապարակներում և աղաչում էին Նրան, որ թեկուզ Նրա հանդերձի ծայրին դիպչեն։ Եվ ովքեր դիպչում էին Նրան, բժշկվում էին։
Երբ Նա մտնում էր՝ մեծ քաղաք թե փոքր գյուղ, մարդիկ բերում էին իրենց հիվանդներին և դնում հրապարակներում։ Նրանք աղաչում էին թեկուզ Նրա հանդերձի ծայրին դիպչելու համար։ Սա հիշեցնում է արյունահոսող կնոջ պատմությունը և ցույց է տալիս, թե ինչպես է հավատքի լուրը տարածվում ժողովրդի մեջ։ Նրանք հավատում էին, որ Նրան նույնիսկ դիպչելը բավարար է բժշկվելու համար։ Եվ Ավետարանիչն ասում է, որ բոլոր նրանք, ովքեր դիպչում էին, բժշկվում էին։ Սա խորապես վկայում է Քրիստոսի առատ և անխափան ողորմության մասին։ Նրա մեջ չկա դժկամություն օգնելու, չկա պակաս զորության մեջ, չկա սահմանափակում մարդկանց թվի պատճառով։ Նա բավարար է բոլորի համար, ովքեր հավատքով մոտենում են Իրեն։
Այսպիսով, այս գլուխն ավարտվում է Քրիստոսի ծառայության լիության պատկերով, որտեղ երևում է թե՛ հրաշքների առատությունը և թե՛ Նրա ողորմած բժշկությունը։ Այս ամենը միասին վկայում է, որ Նա Տեր է թե՛ մարդկանց սրտերի, թե՛ բնության ուժերի և թե՛ մարդկային տկարությունների վրա և Նրա մոտ եկողը երբեք չի մնում առանց օգնության։