Ապա Նա նավակ մտավ՝ նրանց մոտ, և հողմը դադարեց։ Եվ նրանք չափազանց զարմացան իրենց մեջ ու զարմանքից ապշեցին։
Երբ Քրիստոսը մտնում է նավակ, հողմը դադարում է։ Սա ցույց է տալիս, որ Նրա ներկայությունը բերում է խաղաղություն ոչ միայն հոգու մեջ, այլ նաև իրավիճակի վրա։ Նա նույն Տերն է, որ իշխում է բնության վրա։ Աշակերտները չափազանց զարմանում են, որովհետև շարունակում էին աստիճանաբար ճանաչել Իրենց Վարդապետի անձի խորությունը։ Նրանք շատ բան էին տեսել, բայց դեռ ամեն նոր դրսևորում նրանց ավելի էր բերում Նրա Էության գիտակցությանը։ Այս զարմանքը բնական է, որովհետև նրանք կանգնած էին ոչ թե պարզապես սուրբ մարդու, այլ Արարչի որդեգրված ներկայության առաջ, Որի համար ծովն ու հողմը հնազանդ ծառաներ էին։