Եվ Հիսուսը նրանց ասաց. «Մարգարեն անարգված չէ, բացի իր հայրենիքում, իր ազգականների մեջ և իր տան մեջ»։
Այս խոսքը բացահայտում է մարդկային սրտի մի հայտնի օրինաչափություն։ Այնտեղ, ուր մարդուն առավել շատ են ճանաչում ըստ մարմնի, հաճախ առավել քիչ են ընդունում նրա բերանով հնչող աստվածային ճշմարտությունը։ Քրիստոսը սա ասում է ոչ թե անձնական վիրավորանքից, այլ որպես հոգևոր իրականության նկարագրություն։ Մարդիկ այնքան սովոր էին Նրա խոնարհ ներկայությանը, որ այլևս չէին կարող տեսնել Նրա մեջ Աստծո ուղարկած Մարգարեին և Փրկչին։ Արտաքին մտերմությունը նրանց չբերեց ներքին հավատքի, այլ վերածվեց արհամարհանքի աղբյուրի։ Սա ցավալի է, բայց ճշմարիտ։ Հաճախ մարդը ավելի հեշտ է ընդունում հեռավոր վկայությունը, քան այն ճշմարտությունը, որ հնչում է իր տան մեջ, իր ազգականների միջից կամ իր աչքի առաջ։ Բայց ճշմարտությունը չի կորցնում իր արժանապատվությունը մարդկանց մերժման պատճառով։ Մարգարեն պատվի պակաս չունի իր էությամբ, այլ մարդիկ են իրենց սրտի խավարով զրկվում նրան պատվելու կարողությունից։ Այս խոսքը նաև մխիթարում է նրանց, ովքեր Աստծո ճշմարտության համար մերժվում են հենց իրենց շրջապատի կողմից։ Քրիստոսն Ինքը կրեց այդ ցավը և ցույց տվեց, որ այդպիսի մերժումը չի չեղարկում աստվածային կանչը։