Եվ երբ երեկո եղավ, նավակը լճի մեջտեղում էր, իսկ Ինքը մենակ՝ ցամաքի վրա։
Այս համարը նկարագրում է արտաքինից մի սովորական, բայց ներսից լարված վիճակ։ Աշակերտները լճի մեջտեղում են, իսկ Քրիստոսը՝ մենակ ցամաքի վրա։ Այս բաժանումը ցույց է տալիս, որ երբեմն Տերը Իր աշակերտներին թողնում է մի վիճակում, որտեղ նրանք զգում են Իր բացակայությունը։ Սակայն այս բացակայությունը իրական չէ, այլ միայն արտաքին։ Նա հեռու չէ Իր հոգատարությամբ, նույնիսկ եթե տեսանելիորեն նրանց հետ չէ։ Աշակերտները գտնվում են ճանապարհի մեջտեղում՝ ո՛չ այնտեղ, որտեղից դուրս էին եկել, և ո՛չ էլ այնտեղ, ուր գնում էին։ Սա հաճախ բնորոշ է նաև հավատացյալի կյանքին՝ լինել ընթացքի մեջ՝ թվացյալ անորոշությամբ։ Իսկ Քրիստոսը մենակ է ցամաքի վրա, բայց ոչ անտարբեր․ Նա տեսնում է, գիտի և վերահսկում է տեղի ունեցողը։ Այս համարը մեզ հիշեցնում է, որ նույնիսկ այն ժամանակ, երբ միայնակ ենք զգում կյանքի «լճի» մեջ, Քրիստոսը մեզ չի թողնում։ Նրա ներկայությունը կարող է չերևալ, բայց Նրա հոգատարությունը երբեք չի դադարում։