Այս համարը բացում է Հիսուսի կյանքի խոր կողմերից մեկը՝ Նրա աղոթական հաղորդությունը Հոր հետ։ Հրաշքից և ժողովրդի խանդավառությունից հետո, ինչպես նաև աշակերտներին ուղարկելուց հետո, Նա առանձնանում է և բարձրանում լեռը՝ աղոթելու։ Սա սովորեցնում է, որ անգամ ամենամեծ ծառայությունից հետո մարդը առավել կարիք ունի առանձնանալու Աստծո հետ։ Քրիստոսը, թեև Աստծո Որդին էր, Իր երկրային կյանքի ընթացքում մշտապես ցույց է տալիս Իր հաղորդությունն ու հնազանդությունը Հոր կամքին։ Եթե Նա այդպես էր վարվում, ապա որքան առավել մենք՝ հասարակ մահկանացուներս պետք է գնանք դեպի աղոթքի այդ «լեռը»՝ մեր կյանքի և ծառայության բոլոր փուլերում։ Այս լուռ առանձնացումը նաև նախապատրաստում է հաջորդող դրվագին․ մինչ աշակերտները հայտնվելու էին փոթորկի մեջ, Տերը աղոթքի մեջ էր։ Սա մեծ մխիթարություն է՝ հիշեցնելով, որ մեր փորձությունների ժամանակ Քրիստոսի հոգատարությունն ու միջնորդությունը չեն դադարում։