Ապա Հիսուսն իսկույն ևեթ շտապեցրեց աշակերտներին, որ նավակ մտնեն և իրենից առաջ գնան լճի մյուս կողմը՝ դեպի Բեթսայիդա, մինչև ինքը ժողովրդին արձակեր։
Քրիստոսը հրաշքից հետո անմիջապես կարգավորում է հաջորդ քայլերը։ Նա շտապեցնում է աշակերտներին նավակ մտնել և իրենից առաջ գնալ լճի մյուս կողմը՝ դեպի Բեթսայիդա, ինչը ցույց է տալիս, որ նրանք ինքնակամ գուցե չէին ցանկանա, կամ չէին շտապի հեռանալ։ Հավանաբար հրաշքի ազդեցության տակ ժողովուրդը մեծ խանդավառության մեջ էր ու կար վտանգ, որ այդ մթնոլորտը նրանց կտաներ երկրային իմաստով մեսիական ակնկալիքների ուղղությամբ (այսինքն՝ Մեսիան ժողովրդի խանդավառության ներքո կարող էր ընկալվել որպես երկրային թագավոր ու քաղաքական ազատարար, այլ ոչ թե հոգևոր Փրկիչ)։ Քրիստոսը սրբությամբ և իմաստությամբ կառավարում է իրավիճակը՝ Իր աշակերտներին հեռացնելով այդ ազդեցությունից։ Նրանք հնազանդվում են Նրա խոսքին, նույնիսկ եթե ամբողջությամբ չեն հասկանում դրա պատճառը։ Նա Ինքը մնում է ժողովրդին արձակելու համար։ Սա ցույց է տալիս Նրա իշխանությունն ու իմաստությունը․ Նա ոչ միայն հրաշքներ է գործում, այլ նաև կարգավորում է դրանցից հետո առաջացող մարդկային արձագանքները։