Ապա Հիսուսը, վերցնելով հինգ հացը և երկու ձկները, աչքերը դեպի երկինք բարձրացրեց, օրհնեց, մանրացրեց նկանակները և տվեց աշակերտներին, որպեսզի բաշխեն նրանց, իսկ երկու ձկները բաժանեց ամենքին։
Այս համարը կատարվող հրաշքի սիրտն է։ Քրիստոսը վերցնում է քիչ եղածը, նայում է երկինք և օրհնում։ Այս հայացքը դեպի երկինք ցույց է տալիս Նրա մշտական հաղորդությունը Հոր հետ և նաև մեզ սովորեցնում է, որ ամեն բարիք գալիս է վերևից։ Նա օրհնում է հացը, որովհետև ամեն կերակուր վերջապես Աստծո շնորհի պարգև է։ Հետո կտրում և տալիս է աշակերտներին։ Հրաշքը կատարվում է Նրա ձեռքում, բայց բաժանումը կատարվում է աշակերտների միջոցով։ Այսպիսով նրանք դառնում են ոչ թե հրաշքի աղբյուր, այլ դրա սպասավորները։ Այս սկզբունքը շատ կարևոր է նաև հոգևոր ծառայության մեջ։ Քրիստոսն է պաշարի աղբյուրը, բայց Իր ժողովուրդը հաճախ դառնում է այն ձեռքը, որի միջոցով այդ պաշարը հասնում է ուրիշներին։ Երկու ձուկն էլ բաժանվում է բոլորին։ Քչությունը դառնում է բավարարություն, որովհետև անցնում է Քրիստոսի օրհնության միջով։