Եվ նրանք շարքերով նստեցին. տեղ-տեղ՝ հարյուր, տեղ-տեղ էլ՝ հիսուն։
Նստելու այս կարգը ցույց է տալիս, որ ժողովուրդը հանդես էր գալիս ոչ թե խառնաշփոթ ամբոխի, այլ կարգավորված հավաքի տեսքով։ Սա ստեղծում էր խաղաղ և կազմակերպված մթնոլորտ։ Աստծո գործերը թեև զորավոր են, բայց կատարվում են կարգով, ոչ թե խառնաշփոթով։ Այս կարգը նաև ցույց է տալիս, որ ժողովուրդը պատրաստվում էր ընդունելու այն, ինչ Տերը պիտի աներ։ Այս դրվագը հիշեցնում է նաև, որ Եկեղեցու կյանքում Աստծո օրհնությունները լավագույնս ընդունվում են խաղաղ կարգի և հնազանդ կառուցվածքի մեջ։