Սա հյուսնի՞ որդին չէ, Մարիամի որդին և Հակոբոսի, Հովսեի, Հուդայի ու Սիմոնի եղբայրը։ Սրա քույրերն այստեղ՝ մեզ մոտ չե՞ն»։ Եվ Նրանով գայթակղվում էին։
Այստեղ բացահայտվում է նրանց անհավատության իրական պատճառը։ Նրանք չեն ժխտում Քրիստոսի իմաստությունը, չեն կարող հերքել Նրա գործերի ազդեցությունը, բայց իրենց համար գայթակղություն է Նրա խոնարհ երկրային ծագումը։ Նրանց աչքում Նա մնում է այն մեկը, ում մանկությունը գիտեին, ում ընտանիքը ճանաչում էին և ում արտաքին կյանքն իրենց նման հասարակ էր թվացել։ Այսպիսով նրանք չափում են երկնային իրականությունը երկրային չափանիշներով։ Բայց Աստծո ճանապարհը հենց այն է, որ Իր մեծագույն փառքը հաճախ ծածկում է խոնարհության ներքո։ Քրիստոսի մարմնավորումը հենց այս պատճառով է մեծ խորհուրդ՝ որ Աստծո Որդին եկավ ոչ արտաքին շքեղությամբ, այլ մարդու նմանությամբ։ Նազարեթցիները գայթակղվում էին, որովհետև չէին ուզում ընդունել, որ Աստված կարող է գործել այնպիսի ձևով, որը չի համապատասխանում իրենց պատկերացումներին։ Նրանք սիրում էին սովորականը և չէին հանդուրժում, որ սովորականի միջից հայտնվի աստվածայինը։ Այս գայթակղությունը շատ խորն է նաև այսօր։ Մարդը հաճախ պատրաստ է փնտրել Աստծուն հեռավոր, անսովոր և բարձր բաներում, բայց երբ Նա մոտենում է խոնարհությամբ, պարզությամբ և ճշմարտության զորությամբ, մարդը կարող է Նրան արհամարհել հենց այդ խոնարհության պատճառով։