Բայց Նա պատասխանեց ու ասաց նրանց. «Դո՛ւք նրանց տվեք, որ ուտեն»։ Եվ հարցրին Նրան. «Գնանք երկու հարյուր դահեկանի հաց գնենք և տանք նրանց, որ ուտե՞ն»։
Քրիստոսի պատասխանը՝ «Դուք նրանց տվեք, որ ուտեն», ուղղակիորեն ներառում է աշակերտներին հրաշքի մեջ։ Նա նրանց կանգնեցնում է իրենց անկարողության և Իր զորության միջև։ Իրենցից պահանջվում է մի բան, որը իրենց ուժերով իսկ անել չեն կարող։ Բայց հենց այսպիսի հրամանների միջոցով Տերը սովորեցնում է, որ մարդու ծառայությունը պետք է կախված լինի ոչ թե իր ունեցած ռեսուրսներից, այլ Աստծո կարողությունից։ Աշակերտներն անմիջապես հաշվում են գումարը և տեսնում են խնդրի չափը։ Երկու հարյուր դահեկանը մեծ գումար էր և դա էլ բավական չէր նման բազմության համար։ Սա մարդկային հաշվարկն է, որ ճիշտ է իր սահմաններում, բայց չի ներառում Քրիստոսի ամենազոր ձեռքը։ Երբ Տերը մեզ հրամայում է անել մի բան, որը վեր է մեր հնարավորություններից, դա հաճախ նշանակում է, որ Նա պատրաստվում է ցույց տալ Իր զորությունը մեր տկարության ֆոնին և այդ պահին մեզնից պահանջվում է հնազանդության քայլ՝ վստահելով Նրան նույնիսկ այն դեպքում, երբ լուծումը դեռ չի երևում։