արձակի՛ր այս ժողովրդին, որպեսզի գնան շրջակա ագարակներն ու գյուղերը և իրենց համար ուտելիք գնեն, որովհետև այստեղ ուտելու բան չունեն»։։
Աշակերտների առաջարկը սովորական մարդկային տրամաբանական լուծում էր։ Նրանք ուզում էին, որ բազմությունը գնա իր համար հաց գնի։ Իրենց աչքում լավագույն օգնությունն այն էր, որ մարդիկ իրենք գտնեն միջոցը իրենց կարիքների համար։ Բայց այստեղ դեռևս չեն հասկանում, որ հենց Քրիստոսն Իր ներկայությամբ բավական է այդ կարիքները լրացնելու համար։ Սա հաճախ կրկնվում է նաև հավատքի կյանքում։ Երբ կանգնում ենք մեծ կարիքի, հոգսի, խնդիրների առջև, առաջին միտքը լինում է գնալ այլ տեղեր, այլ միջոցների, այլ լուծումների հետևից, փոխարենը ավելի խոր կերպով գալ հենց Քրիստոսի առջև։ Այս համարը ցույց է տալիս աշակերտների հավատքի աճի անհրաժեշտությունը։