Եվ Հիսուսը դուրս գալով՝ տեսավ շատ ժողովուրդ և գթաց նրանց, որովհետև նրանք նման էին հովիվ չունեցող ոչխարների։ Եվ սկսեց շատ բաներ ուսուցանել նրանց։
Սա մի սքանչելի համար է, որ բացում է Քրիստոսի սրտի խորքը։ Նա տեսնում է բազմությանը և գթում է նրանց։ Նրա գթությունը մակերեսային խղճահարություն չէ, այլ խոր հոգևոր կարեկցանք։ Նա տեսնում է նրանց՝ նման ոչխարների, որ հովիվ չունեն։ Այս պատկերն արտահայտում է ժողովրդի հոգևոր վիճակը՝ անուղղորդ, հոգևորապես չխնամված, մոլորված և վտանգների մեջ գտնվող։ Թեև նրանք ունեին կրոնական առաջնորդներ, բայց իրական հովվություն չունեին, որովհետև նրանց առաջնորդները հաճախ ծանր բեռ էին դնում ժողովրդի վրա և չէին տանում դեպի կենդանի Աստծո դուռը։ Քրիստոսը նախ և առաջ պատասխանում է ուսուցմամբ։ Սա շատ կարևոր է։ Նրա գթության առաջին արտահայտությունը խոսքն է, որովհետև մարդու ամենախորը սովը հոգևոր է։ Նա սկսում է նրանց շատ բաներ ուսուցանել։ Այնտեղ, ուր աշխարհը հաճախ միայն ամբոխ է տեսնում, Քրիստոսը տեսնում է հոտ, որ հովվի կարիք ունի և որպես ճշմարիտ Հովիվ՝ առաջնորդում, խնամում և պաշտպանում է նրանց։