Եվ երբ շաբաթ եղավ, ժողովարանում սկսեց ուսուցանել։ Եվ շատերը լսելով՝ զարմանում էին ու ասում. «Որտեղի՞ց Սրան այս բաները, և ի՞նչ իմաստություն է տրված Սրան, որ Սրա ձեռքով այսպիսի զորավոր գործեր կատարվեն։
Քրիստոսը, ինչպես սովոր էր, շաբաթ օրը մտնում է ժողովարան և ուսուցանում ժողովրդին։ Նրա ծառայությունը միշտ կապված էր Աստծո խոսքի հռչակման հետ, որովհետև մարդու ամենախոր կարիքը ոչ միայն մարմնական օգնությունն է, այլև հոգևոր լուսավորությունը։ Նազարեթի բնակիչները լսում են Նրա խոսքը և զարմանում։ Նրանք չեն կարող անտեսել Նրա ուսուցման իմաստությունը և բացի այդ, նաև լսել էին Նրա զորավոր գործերի մասին։ Բայց այստեղ արդեն բացահայտվում է նրանց սրտի երկակի վիճակը։ Զարմանքը դեռևս նույնը չէ, ինչ հավատքը։ Մարդը կարող է սքանչանալ ճշմարտության վրա և միևնույն ժամանակ չխոնարհվել դրա առաջ։ Նրանց հարցերը՝ «որտեղի՞ց» և «ինչպե՞ս» առաջին հայացքից կարող են թվալ որոնող, բայց իրականում դրանք բխում են ներսի դիմադրությունից։ Նրանք զարմանում էին Նրա խոսքի վրա, բայց միաժամանակ գայթակղվում էին Նրա հայտնի և հասարակ ծագումից և չէին կարողանում ընդունել, որ այդ իմաստությունն ու զորությունը գալիս են Աստծուց։ Այսպիսով բացահայտվում է մի կարևոր հոգևոր օրենք․ մարդը կարող է կանգնել ճշմարտության առջև, զգալ դրա զորությունը և դարձյալ չհնազանդվել Աստծուն ու չընդունել Նրա իշխանությունը իր կյանքի վրա։