Եվ նրա աշակերտները լսելով՝ եկան, վերցրին նրա մարմինը և դրեցին գերեզմանի մեջ։
Հովհաննեսի աշակերտները վերջին ծառայությունն են մատուցում իրենց վարդապետին։ Նրանք գալիս են, վերցնում են նրա մարմինը և դնում գերեզմանի մեջ։ Սա վշտալի, բայց նաև պատվական տեսարան է։ Թեև աշխարհի իշխանությունը կարողացավ սպանել նրան, սակայն չկարողացավ խլել նրա արժանապատվությունը Աստծո առաջ։ Նրա մարմինը ամփոփվում է հարգանքով, իսկ նրա հոգին արդեն Տիրոջ մոտ է։ Այս համարը նաև հիշեցնում է, որ արդարի մահը մարդկանց աչքին կարող է թվալ պարտություն, բայց Աստծո առաջ այն թանկագին է։ Հովհաննեսը ավարտեց իր ընթացքը հավատարմությամբ և նրա վկայությունը չմարեց իր մահվամբ։ Ընդհակառակը, նրա մահը դարձավ ևս մեկ հզոր հաստատում, որ Աստծո ճշմարտությունը արժե նույնիսկ կյանքով պաշտպանել։ Միևնույն ժամանակ նրա աշակերտների քայլը ցույց է տալիս, որ ճշմարտության գործը չի ավարտվում արդարի մահվամբ, այլ փոխանցվում է նրանց, ովքեր սիրով և հավատարմությամբ շարունակում են նրա թողած ճանապարհը։